Αι γυμνισταί, του Γιώργου Σίμωνα - Κριτική*

Αν υπάρχει ένας τόπος που η ζωή μας λαμβάνει διαστάσεις κινηματογραφικές και γινόμαστε πρωταγωνιστές στην ταινία που σκηνοθετεί το καλοκαιρι, αυτός είναι τα Beach Bar ή αλλιώς μπιτσόμπαρα! Εκεί συναντιέσαι σε ένα ενδιάμεσο της φύσης και του πολιτισμού, ειδικά όταν πρόκειται για ένα Beach Bar κοντά σε παραλία γυμνιστών, η παραδοξότητα του φυσικού και του τυπικού κορυφώνεται ενώ οι συναναστροφές και οι προσδοκίες αμβλύνονται χάρη στο αλκοόλ όσο η μουσική του μαγαζιού σμίγει με το τραγούδι των τζιτζικιών και τον απόηχο του παφλασμού των κυμάτων. 

- Ναι. Αλλά θα έχει πάντα καλοκαίρι;

- Δεν έχει σημασία. Χειμώνας καλοκαίρι. Το να είσαι γυμνός είναι στάση ζωής.

Ο Γιώργος Σίμωνας μετά την “Τούνδρα” μας καλωσορίζει σε μια συνάντηση γενεών και γενών με το νέο του έργο “Αι γυμνισταί”. Δημιουργεί χαρακτήρες οικείους με εμφανή την πολυεπίπεδη διαμόρφωση και αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Αναπτύσσει μια ιστορία που υπαινίσσεται βακχεία, όμως διαχειρίζεται το πάθος που κλιμακώνεται, τόσο ανάμεσα στους χαρακτήρες όσο και εντός τους,ισορροπώντας το με χιούμορ. Η Τώνια Ράλλη σκηνοθετεί το έργο του προσδίδοντας του την ένταση και την διαθεσιμότητα σε ενεστώτα χρόνο, στο παρόν. Αναθέτει τους τέσσερις ρόλους σε δύο ηθοποιούς που υποδύονται τόσο την γυναίκα όσο και τον άντρα, προσδίδοντας τον συμβολισμό της ένωσης αντίθετων δυνάμεων ή και κατευθύνσεων μέσα στο ίδιο το άτομο αλλά και στο ζευγάρι. Επιπλέον εισάγει ένα τρίτο πρόσωπο, το οποίο αν και βουβό παρεμβάλλεται μεταξύ των σκηνών, τραγουδώντας ενώ βοηθά την εξέλιξη της δράσης με μικρές αλλά καίριες δράσεις. 

Ο Γιώργος Σίμωνας ανεβαίνει κλίμακα δυσκολίας από την εξαιρετική του ερμηνεία ως Λαίδη Μπρακνελ (“Η σημασία του να είναι κανείς σοβαρός”, σκηνοθεσία Τώνια Ράλλη, 2019) αναλαμβάνοντας να ερμηνεύσει και την Λουίζα και τον Λώρη. Τους υποδύεται δε με απιθανη πειθαρχία, θέτοντας τους σε πλήρη σωματική, πνευματική και ηθική αντιδιαστολή. Η Λουίζα του γίνεται ένας φαντασμαγορικός τιμωρός ανδρών οπλισμένη με την τέλεια σιγουριά των πεποιθήσεων της. Ο Λώρης από την άλλη είναι ο ορισμός του νεο-χιπι, ιδανικά χειμαρρώδης και αυθόρμητος προκαλώντας αστείρευτο γέλιο όταν ποζάρει με το αξεσουάρ της Λεβάντας. Ο Γιώργος Τζαβάρας ως Λεβάντα ή όπως θέλει να την αποκαλούν “Βάντα” δημιουργεί μια περσόνα εύθραυστη αλλά ανθεκτική, ο χορός με τον Λώρη φέρνει στο νου σεκάνς παλιού ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου. Ο Τζαβάρας ως Βάντα, διατηρεί μια ειλικρίνεια που την μοιράζεται με τον Ήφαιστο, αμφότερες οι ερμηνείες του διατηρούν μια αφοπλιστική αθωότητα ως προς τις προθέσεις.  Το βουβό πρόσωπο που υποδύεται η Ματίνα Περγιουδάκη εκτός από τις μοναδικές μουσικές ερμηνείες μεταξύ των σκηνών, προσδίδει βάθος και διαστάσεις δράματος στο σκηνικό τόπο του έργου. Είναι αυτό το μυστήριο που καλύπτει την γοητεία κάποιων θαμώνων αυτών των καλοκαιρινών στεκιών που μας κάνει να φανταζόμαστε και να φαντασιονόμαστε ιστορίες που έρχονται και φεύγουν όπως το κύμα, κανείς/καμία/κανένα δεν είναι μόνος/η/ο. 

“Αι γυμνισταί” είναι μια υπέροχη νεο-ρεαλιστική κωμωδία που συνομιλεί με ένα αυτόνομο κεφάλαιο του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, ένα κεφάλαιο που μένει μετέωρο για πάρα πολλές δεκαετίες. “Μιλώντας για νεορεαλισμό, κάνουμε λόγο για την απόπειρα της καταγραφής κάθε εποχής, με όρους καλλιτεχνικούς, δημιουργικούς όρους. Κάποτε, τώρα μα και στους μελλούμενους καιρούς, ο νεορεαλισμός αποδεικνύεται μια τάση ερμηνευτική έμφυτη, μια φυσική εξέλιξη, μια εσωτερική και τελική ορμή της καλλιτεχνικής δημιουργίας.”²Ο Γιώργος Σίμωνας φέρνει στο επίκεντρο μια θεματολογία που συνομιλεί με την νοσταλγία του παρόντος σε μια αγχώδη ανταπόκριση συνεχούς βελτίωσης και βελτιστοποίησης συμπεριφορών, εμφανίσεων, ικανοτήτων, δυνατοτήτων. Το ένστικτο και η ανάγκη να απεκδυθούμε τα “φτιασίδια” των κοινωνικών τύπων και τυπικοτήτων βρίσκει διέξοδο στην άμμο που στεγνώνει ανάμεσα στα δάχτυλα μας ενώ παρακολουθούμε την διάθλαση του τοπίου κάτω από την φλόγα του καλοκαιρινού μεσημεριανού ήλιου. 

“Αι γυμνισταί” επανέρχονται με δεύτερο κύκλο παραστάσεων. Μην χάσετε αυτή την μοναδική ευκαιρία να γελάσετε και να απολαύσετε καλό ελληνικό θέατρο!

​*Η παρούσα κριτική έχει προκύψει από παρακολούθηση της βιντεοσκόπησης της παράστασης ²”Ο Νεορεαλισμός στον Κινηματογράφο και την Λογοτεχνία”, Απόστολος Θηβαίος, περιοδικό Βακχικόν.

Συντελεστές

Συγγραφή: Γιώργος Σίμωνας, Σκηνοθεσία: Τώνια Ράλλη, Βοηθός σκηνοθεσίας: Ματίνα Περγιουδάκη

Σκηνογραφία: Γιώργος Σίμωνας, Φωτισμοί: Γιώργος Βλαχονικολός, Ενδυματολογία - Φροντιστήριο: Ηώς Αντωνοπούλου - Ιωάννα Μακαβέι, Μουσική επιμέλεια - σχεδιασμός: Ματίνα Περγιουδάκη - Τώνια Ράλλη, Ιντερλούδια: Γιαν Βαν Αγγελόπουλος (ενορχήστρωση, κρουστά, synths) - Ματίνα Περγιουδάκη (φωνή), Φωτογραφία - Trailer: Παναγιώτης Λαμπής, Μακιγιάζ: Γεωργία Μαυρίκη, Graphic Design: Ηλίας Πανταλέων, Κατασκευή σκηνικού: sickmyduck.lab, Τράπουλα ταρώ: Σπύρος Αγγελόπουλος, Υπεύθυνος επικοινωνίας: Χρύσα Ματσαγκάνη, Social Media: Χρύσα Παριανού

Υπεύθυνοι περιοδείας: Θοδωρής Θεοχαρόπουλος - Δανάη Μιχοπούλου

Σύμβουλος παραγωγής: Ιλιάνα Παζαρζή

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ:

Γιώργος Τζαβάρας (Λεβάντα / Ήφαιστος)

Γιώργος Σίμωνας (Λουίζα / Λορέντζο)

Ματίνα Περγιουδάκη (σερβιτόρα)

Το έργο Αι γυμνισταί κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Μια παραγωγή της ομάδας Νοσταλγία

Παραστάσεις: από Παρασκευή 15 έως Κυριακή 31 Μαΐου

Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Παρασκευή & Σάββατο στις 21:15, Κυριακή στις 19:15

Τιμές εισιτηρίων: 15€ (γενική είσοδος), 12€ (προπώληση), 10€ (φοιτητικό, ΑΜΕΑ, άνω των 65, ανέργων), 8€ (ατέλεια)

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά

Προπώληση εισιτηρίων: more.com

Τηλεφωνικές κρατήσεις: 210 5249903

RABBITHOLE | 210 5249903

Γερμανικού 20, Μεταξουργείο