Κάτι απ’ το ημερολόγιο ενός... Κριτική

Το «Ημερολόγιο ενός τρελού» του Γκόγκολ λίγο πολύ το ξέρουμε όλοι ή τουλάχιστον το έχουμε ακουστά. Αυτό που δεν έχουμε ακουστά όμως ακόμη είναι το όνομα του Κωνσταντίνου Τσεντούρου. Ενός πολυτάλαντου νέου ηθοποιού, που όχι μόνο πήρε το ρίσκο να υποδυθεί τον ρόλο αυτόν αλλά να διασκευάσει κιόλας το υποδειγματικό αυτό κείμενο του Ρώσου συγγραφέα. 

Επί σκηνής βλέπουμε δύο αδέλφια (στην πραγματική και όχι τη θεατρική ζωή). Τον Κωνσταντίνο και τον Βασίλη. Ο Κωνσταντίνος έχοντας αναλάβει το ρόλο του διασκευαστή, του ηθοποιού, του σκηνοθέτη και ο Βασίλης το ρόλο του μουσικού αλλά και του συνοδού επί σκηνής του «τρελού». Μία σύμπραξη μοναδική καθώς δεν σας πάει ο νους σας καθόλου στο πώς δένουν τα ντραμς επί σκηνής σα μουσική συναυλία με τον μονόλογο του Αξέντι Ιβάνοβιτς. Δεν είμαι ειδικός αλλά θεατρόφιλος και έχω δει πολλά! Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα για τη διασκευή είναι πως είναι μοναδική και πως θα τη ζήλευαν πολλοί έμπειροι στον χώρο. 

Το να σκηνοθετείς τον εαυτό σου είναι δύσκολο εγχείρημα. Πόσο μάλλον για έναν νέο επαγγελματία. Εδώ μιλάμε για μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη αλλά και ανθρώπου. Εάν ο Κωνσταντίνος ανήκε στο δυναμικού π.χ. του Εθνικού Θεάτρου ή του Τέχνης είμαι σίγουρος πως θα τον γνωρίζατε ήδη. Τώρα απλά πρέπει να τον ανακαλύψετε. Δείτε τον, αξίζει. 

Τον Βασίλη, τον είχα γνωρίσει μέσα από προηγούμενη δουλειά του και με είχε συνεπάρει. Σπανίως ακούω soundtracks αλλά οι δικές του μουσικές έχουν κάτι «κολλητικό». Σε αρπάζουν και σε μαγνητίζουν.  Ο τρόπος που ντύνει μουσικά την παράσταση είναι σαν η μουσική να έχει η ίδια ρόλο στο έργο. Χωρίς αυτήν δεν προχωράει η δράση. Είναι αναπόσπαστο μέρος της παράστασης. Άρα δεν μιλάμε τελικά για μονόλογο! 

Είμαι σίγουρος πως σε λίγο καιρό θα μιλάνε πολλοί για τα αδέλφια Τσεντούρου.  

Τελικά, στα περιφερειακά θέατρα της Αθήνας, όπως είναι το ΠΚ, έχω δει κάποιες από τις καλύτερες παραστάσεις της φετινής χρονιάς! 

Info Παράστασης

PodCast Συνέντευξης