Festival Nouvelle Senne V - Riches Claires

Στην οδό Riches-Claires 24, στην καρδιά των Βρυξελλών βρίσκεται το ομώνυμο θέατρο το οποίο από την στιγμή που ξεκίνησε κατέστησε ζήτημα τιμής  να δίνει το έναυσμα και την δυνατότητα σε αναδυόμενα έργα. Αυτή η αποστολή ξεκίνησε με την ώθηση του Jacques Viala (διευθυντής από το 1999 έως το 2003) και επιδιώχθηκε έντονα από τη Mélanie Lalieu (διευθύντρια από το 2003 έως το 2013), τον Éric De Staercke (σκηνοθέτη από το 2013 έως το 2025) και τώρα τον Sébastien Schmit (διευθυντής από το 2025).

Το La Nouvelle Senne, ένα θεατρικό φεστιβάλ, που δημιουργήθηκε από νέους για νέους, έχει ως στόχο να υποστηρίξει την αναδυόμενη βελγική σκηνή. Από τις 30 Απριλίου έως τις 2 Μαΐου 2026, κατά τη διάρκεια της πέμπτης διοργάνωσης του φεστιβάλ, δώδεκα δημιουργίες εκπροσωπήθηκαν στις αίθουσες "Viala" και "Marion" του Riches Claires, παρουσιάζοντας εκατό νέους καλλιτέχνες, δημιουργώντας έναν χώρο συνάντησης με όσους δεν πηγαίνουν ποτέ στο θέατρο και εκείνους που έχουν πάθος για αυτό!

«Για αυτήν την πέμπτη έκδοση, το φεστιβάλ χτίζεται στο σταυροδρόμι τεσσάρων δυναμικών ανάδυσης: τις αναδύσεις κοινού, καλλιτεχνών, αφηγήσεων και μορφών. Φέρνοντάς τους σε διάλογο, υπερασπίζεται ένα πλουραλιστικό όραμα ανάδυσης για να προσφέρει ένα ακόμη πιο εκλεκτικό και φιλόδοξο πρόγραμμα. Καθιστά τον κίνδυνο και την αβεβαιότητα, ειδικά για κάθε μορφή ανάδυσης, μια απαιτητική δυναμική.  Έχοντας αυτούς τους στόχους κατά νου, χρειαζόμασταν μια λέξη για να περιγράψουμε αυτή τη νέα ενέργεια που εμψυχώνει το φεστιβάλ:

Εντροπία, θηλυκό ουσιαστικό

=> Η ενέργεια της αταξίας που επιτρέπει στο σύστημα να επανεφεύρει τον εαυτό του

Όπου η ανάδυση αναφέρεται στη στιγμή που κάτι εμφανίζεται, η εντροπία μετατοπίζει το βλέμμα στη δημιουργική διαδικασία που το καθιστά δυνατό. Ονομάζει αυτή τη δημιουργική και γόνιμη διαταραχή που ταρακουνά τις βεβαιότητες, εκτοπίζει ιδέες και αναδεικνύει κάτι νέο. Η πέμπτη έκδοση της Nouvelle Senne θα σχεδιαστεί ως εργαστήριο εντροπιών. Θα συγκεντρώσει 12 καλλιτεχνικές προτάσεις από 68 καλλιτέχνες για να εφεύρουν μαζί το θέατρο του αύριο». ¹

Το πρόγραμμα της πέμπτης διοργάνωσης του φεστιβάλ Nouvelle Senne, ολόκληρο

« Les Indes Fourbes » Fred Cornet d’Elzius

« Les éoliennes ça tue les oiseaux » Léon Szafarz & Marion Vanderhaegen 

« Sensibles » Tania Ndwaniye & Zoé Pauwels

« Apnée Labyrinthe » Cyril Romero

« Comment j’ai bouffé tout le petit pot de beurre » Manon Petitpretz & Emma Seine

« Le corps de mes pères » Dimitri Carême

« Plastic houses » Facundo De Guchteneere

« Cauldrons » Henrique Pizarro

« Tout est normal, rassurez-vous » Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh & Marie Steinmetz

« Les pieds dans l’eau, on a moins peur du vide » Nana Sato-Rheims & Arthur de Clermont

« Trafiquée » Julie Franceschi, Charlotte Malrait & Gonzague Dewulf

« L’enfant sauvage » Eliot Mersch & Danae Steisel

Μπόρεσα να δω 4 παραστάσεις και θα ήθελα να μιλήσω για αυτές με περισσότερες λεπτομέρειες, γιατί πρόκειται για παραστάσεις που απηχούν σύγχρονες ανησυχίες, στο βαθμό που ενσωματώνουν τη διαιώνιση ενός συλλογικού τραύματος και την ελπίδα ότι μπορούμε να αφήσουμε την αγωνία της ύπαρξης προς έναν κόσμο αρμονίας και θετικής διάθεσης.

LE CORPS DE MES PÈRES

Μια πολυμεσική παράσταση με έναν ερμηνευτή, τον Dimitri Carême, ο οποίος επιχειρεί μια οπτικοακουστικό και σωματικό θέαμα που προσπαθεί να ανοίξει κλειστές πόρτες, επιβεβλημένα πλαίσια και άλυτες καταστάσεις σε συνθήκη πένθους. Μια περφόρμανς, η οποία θέτει έγκυρα ερωτήματα σχετικά με την κληρονομιά της ανδρικής βίας και διερευνά τις δυνατότητες συνεργασίας επί σκηνής μεταξύ του σώματος και της video art. Η σκηνή όπου το σώμα ακολουθεί μια χορογραφία σύγχρονου χορού και η αφήγηση ακούγεται voice over, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα από άποψη δραματουργίας, γιατί περικλείει όλα όσα μεταφέρονται και επιβάλλονται στο άτομο. Η συνθήκη του πένθους, δηλαδή η απουσία της δυνατότητας αντιμετώπισης του προσώπου του πατέρα, κάνει αυτή την παράσταση πολύ συμπυκνωμένη και δυνατή, ακόμα κι αν βρίσκεται ακόμα υπό εξέλιξη (work in progress), όπως παραδέχεται στο τέλος ο Dimitri Carême 

ΣΥΓΓΡΑΦΗ, ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, ΕΡΜΗΝΕΙΑ - Dimitri Carême / ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - Elise Eveno / ΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ - Laurie-Anne Jaubert / ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΗΧΟΥ - Humn / ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ - Rachid Benbouchta, Denis Robert

PLASTIC HOUSES

Μια παράσταση σχεδόν docu-fiction εμπνευσμένη από την κρίση του 2008. «Αυτή η παράσταση γεννήθηκε από μια προσωπική παρατήρηση: η πρώτη μου ανάμνηση από τα τρέχοντα πολιτικά γεγονότα ήταν η κρίση του 2008. Ήμουν 12 ετών και από τότε, η κρίση παρέμεινε και ο κόσμος δεν ανέκαμψε ποτέ». Ο Facundo De Guchteneere ζωντανεύει τις φιγούρες «playmobil» σε έναν πίνακα Monopoli και αφηγείται από τη σκοπιά ενός τραπεζίτη την ιστορία ενός άνδρα που ήθελε να πραγματοποιήσει το όνειρό του για ένα σπίτι με κήπο για τον εαυτό του και την οικογένειά του. Ο Cyril Romero, αλληλεπιδρά στη σκηνή με τη μουσική του, καθώς και με τις λέξεις. Οι αντιδράσεις-απαντήσεις του βγάζουν από τον πάτο της αβύσσου την ξεχασμένη «Κοινή Λογική». Το μελάνι στην ιστορία δεν έχει στεγνώσει ακόμα, είναι αλήθεια ότι κατά τη διάρκεια της κρίσης φοβόμασταν να επιλέξουμε το άγνωστο, ωστόσο η συνειδητοποίηση του γεγονότος, η αναγνώριση της επιλογής που δεν κάναμε, και κυρίως το κίνητρο για να το συζητήσουμε, βάζει ξανά τα φώτα της δημοσιότητας σε αυτή τη ιστορική περίοδο που άλλαξε τα πάντα στις αρχές του αιώνα μας. Το θέαμα “Plastic Houses”, αφηγείται μια τραγική ιστορία, χρησιμοποιώντας μια μεταδραματουργική φόρμα, και συνδέει την κωμωδία με την πολιτική σκέψη, μια ζωντανή παράσταση, που σε κάνει να γελάς, και προκαλεί κριτική σκέψη.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ - Cyril Romero, Facundo De Guchteneere / ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ- Taynan Augusto de Oliveira, Cyril Romero / ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ- Facundo De Guchteneere / ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ - Pauline Haugness, Facundo De Guchteneere, Julien Vasselin / ΦΩΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΜΟΙ - Pauline Chavanon, Yom Buxant / ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ - Cédric Michel 

TOUT EST NORMAL, RASSUREZ-VOUS… 

Εμπνευσμένοι από τον κόσμο του Karl Valentin, οι Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh, Marie Steinmetz αναπαριστούν μικρές καθημερινές σκηνές που παλεύουν με τις λέξεις, τον χρόνο, τον τόπο και την ίδια την ύπαρξη. Ένας δημοσιογράφος που διαβάζει τις ειδήσεις, δίπλα σε έναν συνάδελφο που δεν έχει τίποτα να προσθέσει εκτός από το να κοιτάζει την κάμερα με χαμόγελο, υπάλληλοι που θέλουν να πάνε κάπου με κάποιον που έχει ήδη πάει ίσως πουθενά, η συζήτηση μεταξύ ενός απαισιόδοξου και ενός αισιόδοξου για τη χαρά της ζωής που μοιάζει με την «απαισιοδοξία της ευφυΐας»,  και μια ανύπαντρη γυναίκα που έρχεται να κάνει μια ανακοίνωση της οποίας το μήνυμα δεν έχει σημασία, αλλά ο τρόπος μετάδοσης κάνει τους πάντες να γελούν. Μια δραματουργική μορφή φάρσας ή μπουφόν, λίγο Alfred Jarry, εμπνεύσεις που αναμειγνύονται και διαδίδονται χάρη σε ένα κίνητρο που εκδηλώνεται με κάποια συστολή: να παρατηρήσουν και να σχολιάσουν μια παράλογη και νοσηρή πραγματικότητα. Μια σύντομη παράσταση που έχει σχεδιαστεί για να σας ανοίξει την όρεξη και να σας κάνει να θέλετε να ανακαλύψετε μελλοντικές παραστάσεις.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΕΚ ΝΕΟΥ - Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh, Marie Steinmetz / ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΕΚ ΝΕΟΥ - Rachel Oña / ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΕΚ ΝΕΟΥ - Frédéric Ghesquière / ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΚΑΙ  ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΕΚ ΝΕΟΥ - Blanche Capelle / ΜΑΚΙΓΙΑΖ, ΜΥΤΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΟΥΚΕΣ - Dominique Brévers / ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ  - Karl Valentin

TRAFIQUÉE

«Ναι, είμαι καθισμένη. Ύστερα;

Θα λεγε κανείς ότι αυτό σας βολεύει. 

Το ότι εγώ είμαι εδώ και εσείς βρίσκεστε εκεί. Απέναντι. 

Η θέση σας φαίνεται πιο άνετη από την δική μου. 

Αυτό το λέω έτσι.", Trafiquée, Emma Hache, Ed. Lansman 

Η Julie Franceschi αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού που ήθελε να γίνει κομμώτρια και να χειραφετηθεί, αλλά βρίσκεται παγιδευμένη σε ένα κύκλωμα σωματεμπορίας. Η καθημερινότητά της, το οικογενειακό της παρελθόν, ο κήπος της, η μαρτυρία της, η ύπαρξή της ανάμεσά μας και μπροστά μας, πραγματοποιούν ένα ταξίδι από την  σκηνή, υπό το φως των προβολέων, που σπάει τον τέταρτο τοίχο, και την κάνει ορατή, πραγματική. Από τη δημιουργία του, το Trafiquée έχει ανέβει με περισσότερες από μία ηθοποιούς να υποδεικνύουν τα διαφορετικά στάδια αυτού του ταξιδιού, ωστόσο εδώ η σκηνοθεσία επικεντρώνεται στην ερμηνεία της Julie Franceschi, η οποία δίνει απλόχερα τη φωνή και το σώμα της σε αυτό το κορίτσι που δεν είναι πλέον «βουβό». Όχι, δεν είναι εύκολο να αναπαραστήσεις την ιστορία ενός ατόμου που είναι θύμα εμπορίας ανθρώπων, και φυσικά υπάρχει πάντα η παγίδα της «υπερβολής», ακριβώς επειδή τοποθετούμε στην «περσόνα» ενός εκδιδόμενου αυτή τη μάσκα της αναγκαστικής χαράς ή της κανονικότητας, όταν τίποτα δεν είναι κανονικό. Θεώρησα εμπνευσμένη την σκηνοθετική παρέμβαση που “σπάει τον τέταρτο τοίχο”, όταν ανάμεσα σε ψιθυριστά “συγγνώμη” και “με συγχωρείτε” η Julie Franceschi περνά ανάμεσα από τις σειρές των θεατών, μας αναγκάζει να την δούμε στην πραγματική ζωή, αυτή, το ανθρώπινο πρόσωπο, όχι τον χαρακτήρα που αναπαρίσταται στη σκηνή, αυτή: την κόρη μας, τη γυναίκα μας, τη μητέρα μας, τη γειτόνισσά μας, τη φίλη μας, τη συνάδελφό μας. Ήταν μια κορύφωση σαν ντουέντε, και προσωπικά θα έβαζα το υπόλοιπο κείμενο σε voice over για να μην αφεθεί να συγκριθεί τίποτα με αυτή την σπάνια στιγμή αληθινού σμιξίματος πραγματικότητας και δράματος.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, ΦΩΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΜΟΙ - Charlotte Malrait, Gonzague Dewulf / ΕΡΜΗΝΕΙΑ - Julie Franceschi / ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ - Emma Haché / ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - Sashi Ferri 

Κλείνοντας αυτή την πολύ σύντομη παρουσίαση μιας καλλιτεχνικής και κοινωνικοπολιτικής εμπειρίας, θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους τους καλλιτέχνες και τους εργαζόμενους στην τέχνη, γιατί χάρη σε αυτούς διατηρούμε την ανθρωπιά μας.

¹https://lesrichesclaires.be/saison/nouvelle-senne/

Οι παραστάσεις είναι στην γαλλική γλώσσα.

Festival Nouvelle Senne V - Riches Claires 

Located in the heart of Brussels, the Riches-Claires have, from the beginning, made it a point of honour to be supporting in the stirrup for emerging projects. This mission originated under the impetus of Jacques Viala (director from 1999 to 2003), and was strongly pursued by Mélanie Lalieu (director from 2003 to 2013), Éric De Staercke (director from 2013 to 2025) and now Sébastien Schmit (director since 2025).

La Nouvelle Senne, a theatre festival, created by young people for young people, aims to support the emerging Belgian scene. From April 30 to May 2, 2026, during the fifth edition of the festival, a dozen creations were represented in the "Vialla" and "Marion" rooms of the Riches Claires, introducing a hundred young artists, creating a space for meeting those who never go to the theater and those whose passion it is!

"For this fifth edition, the festival is built at the crossroads of four dynamics of emergence: the emergence of audiences, artists, narratives and forms. By bringing them into dialogue, it defends a plural vision of emergence to offer an even more eclectic and ambitious programme. It makes risk and uncertainty, specific to any form of emergence, a claimed strength. With these objectives in mind, we needed a word to describe this new energy that animates the festival:

Entropy, feminine noun

=> The energy of disorder that allows the system to reinvent itself

Where emergence refers to the moment when something appears, entropy shifts the gaze to the creative process that makes it possible. She names this creative and fertile disorder that shakes up certainties, displaces ideas and brings out something new. The fifth edition of the Nouvelle Senne will be designed as a laboratory of entropies. It will bring together 12 artistic proposals by 68 artists to invent the theatre of tomorrow together." ¹ 

The entire program of the fifth edition of the Nouvelle Senne festival, 

« Les Indes Fourbes » Fred Cornet d’Elzius

« Les éoliennes ça tue les oiseaux » Léon Szafarz & Marion Vanderhaegen 

« Sensibles » Tania Ndwaniye & Zoé Pauwels

« Apnée Labyrinthe » Cyril Romero

« Comment j’ai bouffé tout le petit pot de beurre » Manon Petitpretz & Emma Seine

« Le corps de mes pères » Dimitri Carême

« Plastic houses » Facundo De Guchteneere

« Cauldrons » Henrique Pizarro

« Tout est normal, rassurez-vous » Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh & Marie Steinmetz

« Les pieds dans l’eau, on a moins peur du vide » Nana Sato-Rheims & Arthur de Clermont

« Trafiquée » Julie Franceschi, Charlotte Malrait & Gonzague Dewulf

« L’enfant sauvage » Eliot Mersch & Danae Steisel

I was able to see 4 shows, and I would like to talk about them in more detail, because these are shows that resonate with contemporary concerns, insofar as they embody the perpetuity of a collective trauma and the hope that we can leave the anguish of existence towards a world of harmony and good humor.

LE CORPS DE MES PÈRES

A multimedia show with a single performer, Dimitri Carême who embarks on an audiovisual as well as a bodily performance that tries to open closed doors, imposed frameworks and unresolved issues in the condition of mourning. A performance, which asks valid questions about the legacy of male violence, and explores the possibilities of collaboration on stage between the body and video art. The scene where the body follows a contemporary dance choreography and the narrative is diffused in a technical way (voice over) was very interesting in terms of dramaturgy, because it encapsulates everything that is carried and forced on the individual. The condition of mourning, that is to say the absence of the possibility of confronting the person of the father, makes this performance very condensed and strong, even if it is at the level of a work in progress, as Dimitri Carême admits at the end.

WRITING, DIRECTING AND ACTING - Dimitri Carême / ARTISTIC COLLABORATION - Elise Eveno / TECHNICAL DIRECTION - Laurie-Anne Jaubert / SOUND CREATION - Humn / OUTSIDE VIEWS - Rachid Benbouchta, Denis Robert

PLASTIC HOUSES

An almost docu-fiction show inspired by the 2008 crisis. "This show was born from a personal observation: my first memory of current political events was the 2008 crisis. I was 12 years old and since then, the crisis has remained and the world has never recovered." Facundo De Guchteneere animates the "playmobil" figures on a Monopoli board, and tells from the point of view of a banker the story of a man who wanted to realize his dream of a house with a garden for himself and his family. Cyril Romero, interacts on stage with his music, as well as in words; his reactions-responses bring out of the bottom of the abyss the forgotten "Common Sense". The ink on history is not yet dry, it is true that during the crisis we were afraid to choose the unknown, yet the realization of the fact, the recognition of the non-taken choice, and especially the motivation to discuss it, puts the spotlight again on this momentum that changed everything at the beginning of our century. "Plastic Houses", tells a tragic story, using a post-dramaturgical form, which connects comedy with political thought, a live show, which makes you laugh, as well as evokes critical thinking.

ACTING - Cyril Romero, Facundo De Guchteneere / MUSIC CREATION - Taynan Augusto de Oliveira, Cyril Romero /WRITING AND DRAMATURGY - Facundo De Guchteneere / DIRECTING- Pauline Haugness, Facundo De Guchteneere, Julien Vasselin / LIGHTING MANAGEMENT AND LIGHTING DESIGN - Pauline Chavanon, Yom Buxant / SCENOGRAPHY - Cédric Michel 

TOUT EST NORMAL, RASSUREZ-VOUS… 

Inspired by the world of Karl Valentin, Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh, Marie Steinmetz represent small everyday scenes that struggle with words, time, place, and existence itself. A journalist reading the news, next to a colleague who has nothing to add except to look at the camera with a smile, employees who want to go somewhere with someone who has already been maybe nowhere, the debate between a pessimist and an optimist about the joy of life that looks like the "pessimism of intelligence",  and a single woman who comes to make an announcement whose message doesn't matter but the way of broadcasting makes everyone laugh. A dramaturgical form of farce or buffoonery, a bit of Alfred Jarry, inspirations that mix and spread thanks to a necessarily timid motivation: to observe and comment on an absurd and morbid reality. A short show designed to feed the appetite and make you want to discover future performances.

ACTING AND REWRITING - Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh, Marie Steinmetz / REWRITING- Rachel Oña / DIRECTION ASSISTANCE AND REWRITING - Frédéric Ghesquière / DIRECTION ASSISTANCE AND REWRITING - Blanche Capelle / MAKE UP, NOSES AND WIGS - Dominique Brévers / ORIGINAL TEXT - Karl Valentin

TRAFIQUÉE 

“Yes, I am seated. And then?

It would appear it suits you.

That I am here and you are there. Opposite. 

Your place looks more comfortable than mine.

I just say this.", Trafiquée, Emma Hache, Ed. Lansman 

Julie Franceschi tells the story of a girl who wanted to become a hairdresser and emancipate herself but finds herself trapped in a sex trafficking ring. Her daily life, her family past, her garden, her testimony, her existence among us and in front of us, it is a journey from the stage, against the lights that breaks the fourth wall, and makes herself visible, real. Since its creation, Trafiquée has been staged with more than one actress indicating the different stages of this journey, yet here the staging is centered on the interpretation of Julie Franceschi, who generously gives her voice and her body to this girl who is no longer "mute". No, it's not easy to represent the story of a trafficked person, and of course there is always the trap of "overacting", precisely because we put on the "personna" of a prostituted person this mask of forced joy or normality, while there is nothing normal. That's what I found inspiring about this staging, the breaking of  the fourth wall, it was among the "sorry" and "pardon me" that Julie Franceschi whispered as she passed between the spectators, it was when we were really forced to see her in real life, her, the human person, not the character represented on stage, her: our daughter, our wife,  our mother, our neighbor, our friend, our colleague. It was a climax like a duende, and personally I would put the rest of the text in voice-over to let this scene of rare and unconventional realism to rest incomparable to anything else. 

DIRECTION, LIGHT DESIGN AND MANAGEMENT - Charlotte Malrait, Gonzague Dewulf / ACTING- Julie Franceschi / AUTHOR - Emma Haché / PHOTOGRAPHS - Sashi Ferri 

Concluding this very short presentation of an artistic and socio-political experience, I would like to thank from the bottom of my heart all artists and art workers, because it is thanks to them that we maintain our humanity.

¹https://lesrichesclaires.be/saison/nouvelle-senne/

Festival Nouvelle Senne V - Riches Claires 

Installées au cœur de Bruxelles, les Riches-Claires ont, dès leurs débuts, mis un point d’honneur à être un pied à l’étrier pour des projets émergents. Cette mission trouve son origine sous l’impulsion de Jacques Viala (directeur de 1999 à 2003), et sera poursuivie avec force par Mélanie Lalieu (directrice de 2003 à 2013), Éric De Staercke (directeur de 2013 à 2025) et maintenant Sébastien Schmit (directeur depuis 2025).

La Nouvelle Senne, un festival de théâtre, créé par des jeunes pour des jeunes, a pour but de soutenir la scène émergente belge. De 30 Avril au 2 Mai 2026, pendant la cinquième édition du festival une douzaine de créations étaient représentées dans les salles “Vialla” et “Marion” des Riches Claires en introduisant une centaine de jeunes artistes, créant un espace de rencontre entre celleux qui ne vont jamais au théâtre et celleux dont c’est la passion!

“Pour cette cinquième édition, le festival se construit à la croisée de quatre dynamiques d’émergence: l'émergences des publics, des artistes, des récits et des formes. En les faisant dialoguer, il défend une vision plurielle de l’émergence pour proposer une programmation encore plus éclectique et plus ambitieuse. Il fait du risque et de l’incertitude, propre à toute forme d’émergence, une force revendiquée. Avec ces objectifs en tête, il nous fallait donc un mot pour décrire cette énergie nouvelle qui anime le festival:

Entropie, nom féminin

=> L’énergie du désordre qui permet au système de se réinventer

Là où l’émergence désigne l’instant où quelque chose apparaît, l’entropie déplace le regard vers le processus de création qui le rend possible. Elle nomme ce désordre créateur et fécond qui bouscule les certitudes, déplace les idées et fait surgir du neuf. La cinquième édition de la Nouvelle Senne sera conçue comme un laboratoire d’entropies. Elle réunira 12 propositions artistiques portées par 68 artistes pour inventer ensemble le théâtre de demain.”¹

Le programme de la cinquième édition du festival Nouvelle Senne, entier 

« Les Indes Fourbes » Fred Cornet d’Elzius

« Les éoliennes ça tue les oiseaux » Léon Szafarz & Marion Vanderhaegen 

« Sensibles » Tania Ndwaniye & Zoé Pauwels

« Apnée Labyrinthe » Cyril Romero

« Comment j’ai bouffé tout le petit pot de beurre » Manon Petitpretz & Emma Seine

« Le corps de mes pères » Dimitri Carême

« Plastic houses » Facundo De Guchteneere

« Cauldrons » Henrique Pizarro

« Tout est normal, rassurez-vous » Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh & Marie Steinmetz

« Les pieds dans l’eau, on a moins peur du vide » Nana Sato-Rheims & Arthur de Clermont

« Trafiquée » Julie Franceschi, Charlotte Malrait & Gonzague Dewulf

« L’enfant sauvage » Eliot Mersch & Danae Steisel

Moi, j’ai pu voir 4 spectacles, et je voudrais en parler plus en détail, car il s’agit des spectacles qui résonnent des inquiétudes contemporaines, entant qu’ ils incarnent la perpétuité d’un trauma collectif et l’espoir qu’on puisse quitter l’angoisse d’existence vers un monde d'harmonie et de bonne humeur. 

LE CORPS DE MES PÈRES

Un spectacle multimédia avec un seul performer, Dimitri Carême qui s’embarque dans une performance audiovisuelle ainsi que corporelle qui essaie d’ouvrir les portes fermées, les cadres imposés et les affaires infinis dans la condition de deuil. Une performance, qui pose des questions valides sur l'héritage de la violence masculine, et explore les possibilités de collaboration sur scène entre le corps et la vidéo art. La scène où le corps suit une chorégraphie de danse contemporaine et le récit se diffuse de manière technique (voice over) je l’ai trouvée très intéressante en matière de dramaturgie, car elle encapsule tout qui est porté et forcé sur l’individu. La condition de deuil, c'est-à- dire l’absence de possibilité à se confronter avec la personne du père, rend cette performance très condensée et forte, même si elle se trouve au niveau d’un work in progress, comme Dimitri Carême avoue a la fin.

ÉCRITURE, MISE EN SCÈNE ET JEU - Dimitri Carême / COLLABORATION ARTISTIQUE - Elise Eveno / DIRECTION TECHNIQUE - Laurie-Anne Jaubert / CRÉATION SON - Humn / REGARDS EXTÉRIEURS - Rachid Benbouchta, Denis Robert

PLASTIC HOUSES

Un spectacle presque docu-fiction qui s’inspire de la crise de 2008. “Ce spectacle est né d’un constat personnel : mon premier souvenir d’actualité politique a été la crise de 2008. J’avais 12 ans et depuis, la crise est restée et le monde ne s’est jamais relevé.” Facundo De Guchteneere anime les figures “playmobil” sur un tableau de Monopoli, et raconte du point de vue d’un banquier l’histoire d’un homme qui voulait réaliser son rêve d’une maison avec un jardin pour lui et sa famille. Cyril Romero, interagit sur scène avec sa musique, ainsi qu’en parole; ses réactions-réponses font sortir du bas de l’abyss le bien oublie “Bon sens”. L’encre de l’histoire n’est pas encore bien sèche, c’est vrai que durant la crise on a eu peur de choisir l’inconnu pourtant la réalisation du fait, la reconnaissance du choix pas-pris, et surtout la motivation d’en discuter, met à nouveau le spotlight sur cet momentum qui a tout changé au début de notre siècle. “Plastic Houses”, raconte une histoire tragique, en utilisant une forme post-dramaturgique, qui relie la comédie à la pensée politique, un spectacle vivant, qui fait rire, ainsi qu'évoque la pensée critique. 

JEU - Cyril Romero, Facundo De Guchteneere / CRÉATION MUSICALE - Taynan Augusto de Oliveira, Cyril Romero / ÉCRITURE ET DRAMATURGIE - Facundo De Guchteneere / MISE EN SCÈNE - Pauline Haugness, Facundo De Guchteneere, Julien Vasselin / RÉGIE ET CRÉATION LUMIÈRE - Pauline Chavanon, Yom Buxant / SCÉNOGRAPHIE - Cédric Michel 

TOUT EST NORMAL, RASSUREZ-VOUS… 

Inspirés de l’univers de Karl Valentin, Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh, Marie Steinmetz représentent des petits scènes quotidiennes qui se battent avec les mots, le temps, le lieu, l’existence même. Un journaliste qui lit les nouvelles, à coté d’un collègue qui n’a rien à ajouter sauf regarder souriant la caméra, des employés qui veulent aller quelque part avec quelqu’un qui est déjà allé peut–être nullepart, le débat entre un pessimiste et un optimiste sur la joie de vivre qui fait allure au “pessimisme de l’intelligence”, et une femme seule qui vient faire une annonce dont le message peut importe mais la maniere de diffusion fait tous rire. Une forme dramaturgique de farce ou de bouffonnerie, un peu d’ Alfred Jarry, des inspirations qui se mélangent et se diffusent grâce à une motivation forcement timide: observer et faire le commentaire d’une réalité absurde et morbide. Un spectacle court conçu pour éveiller l'appétit et donner envie de découvrir des représentations futures.

JEU ET RÉÉCRITURE - Elias Azzaoui Ihda, Elisa Brabant, Alexis Hebig, Abubakar Sankoh, Marie Steinmetz / RÉÉCRITURE - Rachel Oña / AIDE À LA MISE EN SCÈNE ET RÉÉCRITURE - Frédéric Ghesquière / ASSISTANTE À LA MISE EN SCÈNE ET RÉÉCRITURE - Blanche Capelle / MAQUILLAGE, NEZ ET PERRUQUES - Dominique Brévers / TEXTE ORIGINAL - Karl 

TRAFIQUÉE 

“Oui, je suis assise. Et après ?

On dirait que ça vous arrange.

Que je sois ici et que vous soyez là. En face.

Votre siège a l'air plus confortable que le mien.

Je dis ça comme ça.”, Trafiquée, Emma Hache, Ed. Lansman 

Julie Franceschi nous represente l’histoire d’une fille qui voulut devenir coiffeuse et s'émanciper mais se retrouve piégée dans un réseau de traite sexuelle. Sa vie quotidienne, son passé familial, son jardin, son témoignage, son existence parmi nous et face à nous, c’est un trajet de la scène, contre les lumières qui brise le quatrième mur, et fait soi même visible, réel. Depuis sa création,  Trafiquée est mise en scène avec plus qu’une actrice indiquant les différentes étapes de ce trajet, pourtant ici la mise en scène est centrée sur l'interprétation de Julie Franceschi, qui rend sa voix et son corps avec générosité à cette fille qui n’est plus “muette”. Non, ce n’est pas facile de représenter l’histoire d’une personne trafiquée, et bien sûr il existe toujours le piège de “overacting”, justement parce que on met sur la “personna” d’une personne prostituée ce masque de joie forcée ou de normalité, tandis que il n’y a rien de normal. C’est ce que j’ai trouve inspirant sur cette mise en scene c’etait la brise du quatrieme mur, c’etait parmis les “desolée” et “pardon” que Julie Franceschi chuchotait en passant entre les spectateurs ou on etait vraiment forcés de la voir en réel, elle, la personne humaine, pas le personnage representée en scene, elle :  notre fille, notre femme, notre mere, notre voisine, notre amie, notre colleague. C'était une climax pareille à un duende, et personnellement j’en mettrais tout le reste du texte en voice over pour ne rien comparer à ce rapprochement, du drame à la réalité, rare et non-conventionnel. 

MISE EN SCÈNE, CRÉATION LUMIÈRE ET RÉGIE - Charlotte Malrait, Gonzague Dewulf / JEU - Julie Franceschi / AUTRICE DU TEXTE - Emma Haché / PHOTOGRAPHIES - Sashi Ferri 

En concluant cette très courte présentation d’une expérience artistique et socio-politique,  je voudrais remercier du fond de mon cœur tous les artistes et les travailleurs de l’art, alors que c’est grâce à eux qu'on soit toujours humains. 

¹https://lesrichesclaires.be/saison/nouvelle-senne/

https://www.facebook.com/reel/978258568476548

https://www.facebook.com/reel/946512804909153

https://www.facebook.com/reel/1480917680350309

https://www.facebook.com/reel/797990096717968

https://www.facebook.com/reel/2143693296432538

English, French versions written by the author of the article 

Translation of the excerpt from “Trafiquee” in English and Greek by the author of the article